Historia Szkoły

Początki Szkoły sięgają lat 40-tych XX wieku.

     W roku 1945 z inicjatywy Ministra Oświaty powołano do życia Państwowe Koedukacyjne Liceum i Gimnazjum Ogrodnicze w Toruniu. Jego założycielem i pierwszym dyrektorem był Henryk Tarłowski – uczestnik prac nawadniających na Krymie.  Siedzibą  liceum był budynek przy ulicy Mickiewicza 98.      
     Do praktycznej nauki zawodu oddany został majątek w Turznie oraz poletko doświadczalne w Kamionkach. W skład majątku wchodziły pałac, park i ogród. Tu odbywały się tak zwane praktyki bieżące i wakacyjne. Popularność szkoły rosła z roku na rok, co znajdowało swoje odzwierciedlenie w stale zwiększającej się liczbie uczniów.

     W roku szkolnym 1946/1947 szkoła otrzymała nowy budynek przy ulicy Bydgoskiej 34/36. Dotychczasowy okazał się zbyt mały, jak na potrzeby stale rozwijającej się placówki.  Zaledwie udało się doprowadzić do porządku przyznane lokum, liceum wysiedlono do kilku ciemnych i zimnych sal Dworu Artusa.

     W roku szkolnym 1947/1948 następuje kolejna przeprowadzka - tym razem do 3 pokoi przy ulicy Mickiewicza, potem do lokum przy ulicy Sienkiewicza 40. Kolejne adresy szkoły to: Bydgoska 39, Jagiellońska 2, Piekary 49,  Nowy Rynek  18  a od stycznia 1954 roku Kopernika 9 … ten adres był aktualny przez 10 lat.  Te ciągłe przeprowadzki sprawiły, iż o szkole mówiono „wędrująca placówka”.

     W roku szkolnym 1948/1949 szkoła przekształciła się w 4-letnie liceum przyjmujące młodzież po siódmej klasie podstawowej. O jakości kształcenia świadczy fakt, iż do dyrekcji zwracały się instytucje i osoby prywatne z prośbą o fachową poradę przy urządzaniu ogródków wokół urzędów i domów prywatnych.

     W roku szkolnym 1948/1949 uformował się związek „Służba Polsce”, co było znakiem tamtych czasów. Akcje junaków i junaczek zrzeszonych w hufcu SP polegały na zalesianiu, pomocy przy siewach, sadzeniu ziemniaków, wykopkach buraków. Zasypywano też rowy przeciwpancerne.

     W roku 1947 umiera nagle pierwszy dyrektor szkoły, Henryk Tarłowski. Po nim kolejno funkcję sprawują: Konrad Edelman, Zenona Wiadrowska, Jadwiga Kowalska, która była ostatnią dyrektorką Liceum Ogrodniczego.
     W maju 1950 roku Departament Szkolnictwa Kadr Rolniczych Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych podjął decyzję o utworzeniu Liceum Wodno – Melioracyjnego w Toruniu. Miało ono powstać na bazie istniejącego od 5 lat Liceum Ogrodniczego, które stopniowo przestawało funkcjonować.

     W 1959 roku na podstawie pisma Departamentu Oświaty Rolniczej przy Ministerstwie Rolnictwa, powołano do życia nowe formy kształcenia: 3-letnie Korespondencyjne Technikum Wodno – Melioracyjne i 3-letni Kurs Wodno – Melioracyjny. Zastępcą dyrektora do spraw kształcenia korespondencyjnego został Zygmunt Grabkowski.

     W roku 1960, z okazji 10-lecia Technikum Wodno – Melioracyjnego, dyrektor Andrzej Przywarski postanowił zorganizować Zjazd Absolwentów. Ten rok był ważny dla szkoły również z innego powodu. Decyzja Ministra Rolnictwa z 18 lutego 1960 roku stała się podstawą budowy obecnej siedziby szkoły, która od tej pory miała już mieć stałą lokalizację. W roku szkolnym 1961/1962 przystąpiono do robót na terenie przyszłej budowy przy ulicy Batorego.
     Dnia 7 czerwca 1962 roku uroczyście wmurowano akt erekcyjny pod budowę nowego gmachu szkoły. W pracach uczestniczyli uczniowie, którzy w czynie społecznym wybudowali boisko szkolne. W 1964 roku odbyła się ostatnia przeprowadzka w dziejach szkoły, nad której sprawnym przebiegiem czuwał ówczesny woźny, pan Zygfryd Okroy.

     1 września 1964 roku 220 uczniów rozpoczęło naukę w dobrze wyposażonym, nowoczesnym budynku. Znalazło się w nim 8 izb lekcyjnych, 6 pracowni przedmiotowych, sala gimnastyczna oraz internat. W tym dniu również szkoła otrzymała swój pierwszy sztandar. Został on ufundowany przez Komitet Rodzicielski, któremu przewodniczył Stefan Kołomyjski.
Kolejnym dyrektorem szkoły został Stefan Zwiejski, wcześniej pracujący w szkole jako nauczyciel, kierownik działu i wreszcie wicedyrektor. Był człowiekiem silnie związanym emocjonalnie ze środowiskiem wiejskim, może dlatego dzięki jego staraniom udało się w 1970 roku powołać do życia Zaoczne Technikum Rolnicze, które funkcjonowało aż do 1986 roku.
     W roku 1968 powołano Zaoczne Technikum Melioracji Wodnych, które swą działalność zakończyło w 1977 roku.

     W roku 1975 nowym dyrektorem zostaje Stefan Sobolewski, a w 1978 roku zastąpi go na tym stanowisku Jan Dziąba. Podczas trwania kadencji tego dyrektora nadano szkole imię gen. Ignacego Prądzyńskiego. Połączono zresztą tę uroczystość z IV Zjazdem Absolwentów. Z tej okazji na frontowej ścianie budynku szkolnego wmurowano tablicę pamiątkową z brązu, jednak zostały po niej tylko wspomnienia – w dobie popytu na metale kolorowe, została skradziona.
     Zastępcą dyrektora Dziąby zostaje wychowanek tej szkoły, nauczyciel przedmiotów zawodowych – Włodzimierz Zajączkowski. To człowiek, który większość swego życia  związał z tą placówką. Tu zdał maturę, a po ukończeniu studiów powrócił, by dzielić się swoją wiedzą i wychować kolejne pokolenia meliorantów. W roku 1984 został dyrektorem szkoły. Walczył o istnienie placówki, kiedy pojawiły się pomysły przeniesienia jej do innych budynków, słusznie podejrzewając, iż może to oznaczać jej likwidację.
     Za jego kadencji powołano do życia 3-letnie Zaoczne Technikum Ogrodnicze i Zasadniczą Szkołę Rolniczą.

     W 1993 roku Technikum Melioracji Wodnych przekształcono w Technikum Inżynierii Środowiska i Melioracji. Ta nazwa obowiązuje zresztą do dzisiaj.

     W roku 1990 odbył się V Zjazd Absolwentów, w którym dyrektor Zajączkowski uczestniczył w podwójnej roli – gospodarza szkoły i jej absolwenta.
     W 1994 roku, ze względu na stan zdrowia Włodzimierz Zajączkowski zrezygnował z pełnienia funkcji dyrektora szkoły i na tym stanowisku zastąpiła go dotychczasowa wicedyrektor, pani Krystyna Szałkiewicz.
     Pan Zajączkowski nie rozstał się jednak ze szkołą, był nauczycielem, doradcą metodycznym, nadal służył szkole swym doświadczeniem i swą pomocą. Był cząstką tej placówki aż do 23 listopada 2004 roku, kiedy pożegnał się z nią i z nami ... na zawsze ... .
     Dzięki staraniom pani dyrektor Szałkiewicz udało się powołać do życia kolejny kierunek kształcenia - Technikum Architektury Krajobrazu, do którego pierwszy nabór odbył się czerwcu 2004 roku.
     Jego uczniowie to młodzi ludzie wyposażeni przez naturę w niezwykłe zdolności plastyczne, której dowody można obserwować w szkole na każdym niemal kroku.

     Podczas trwania kadencji pani Szałkiewicz odbyły się VI i VII Zjazd Absolwentów, które właściwie uznać należy za uroczystości na stałe wpisane w funkcjonowanie naszej szkoły.

     Obecnie dyrektorem szkoły jest pan Józef Pyrczak – 11 dyrektor w 65-letniej historii szkoły, ale z pewnością nie mniej zaangażowany, pełen energii i planów co do przyszłości powierzonej jego opiece placówki.
     Dowodem tego miedzy innymi jest z pewnością uruchomienie od roku szkolnego 2005/2006 Technikum Ochrony Środowiska.

 
 
     
| Mapa strony | Strona główna | Polityka prywatności | Komunikaty | Kontakt |